Valencia Blog NL

Het is duidelijk dat er significante verschillen bestaan tussen vrouwelijke en mannelijke handen. Die kun je waarschijnlijk met je gezonde verstand zo wel bedenken. Vrouwelijke handen zijn meestal kleiner dan mannelijke. En mannenhanden zijn meestal meer “mannelijk”. Interessant genoeg zijn er studies die aantonen dat vrouwen geneigd te zijn meer te letten op “handen die er mannelijk uitzien”. Wat betekent dit in de realiteit?

Vrouwen, die tijdens onderzoeken vaker foto’s selecteerden van “handen die er mannelijk uitzien”, leggen in het dagelijks leven niet altijd een voorkeur aan de dag handen zonder uitgebreide manicure. Er zijn subtielere verschillen tussen de handen van mannen en vrouwen, die het waard zijn om opgemerkt te worden. Het zou kunnen dat mensen deze subtiele verschillen onbewust waarnemen.

Menselijke handen zijn verbazingwekkende lichaamsdelen voor zowel mannen als vrouwen. Zo kunnen sommige mensen bijvoorbeeld verticale oppervlakten beklimmen terwijl hun hele lichaamsgewicht in evenwicht wordt gehouden door slechts enkele vingertopjes. Dat komt doordat de spieren in de hand veel sterker zijn dan je zou denken. Verschillende niveaus van testosteron en oestrogeen zorgen voor verschillen in de ontwikkeling van vingers bij respectievelijk mannen en vrouwen.

Uiterlijke lichaamskenmerken van vrouwen ontwikkelen zich anders dan die van mannen onder invloed van seksespecifieke hormonen, en deze hormonen spelen ook een rol bij de ontwikkeling van vingers. Bij vrouwen zijn de wijs- en ringvinger ongeveer even lang, maar bij mannen is de wijsvinger vaak korter dan de ringvinger. Testosteron en oestrogeen stimuleren verschillende gebieden in de hersenen, dus de lengte van iemands vingers kan een weerspiegeling zijn van iemands sterke punten en vaardigheden. Er zijn duizend en één verschillende handen en vingers om vast te houden in Valencia. Dus maak daar gebruik van als je deze stad bezoekt.

dkathleend

Profiteer van al deze verschillende handen als je huurt appartementen in Valencia Er is genoeg aan de hand voor iedereen.

Contact met mij op 

Vertaald door: Graspol
Contact met mij op

Ik moet toch eens mijn beklag doen over de meeste nieuwe muzikale acts die de laatste tijd als paddestoelen uit de grond schieten. Ik ben de indie-sound zo beu en ook al die onuitstaanbare “hippe mensen” die skinny jeans, keffiyehs en zonnebrillen dragen alsof het hier Williamsburg is. En wat ik ook beu ben zijn die broodmagere, spichtige kleine indie-jongens. Delafé y las Flores Azules brengen muziek voor deze mensen, en ondanks alles wat ik hier net schreef, maken ze ook muziek voor jou.

De groep werd in 2002 in Barcelona gevormd en kreeg succes nadat ze een talentenjacht wonnen georganiseerd door het gemeentehuis van Masnou. Hun eerste hit “Mar el poder del mar” werd gebruikt als soundtrack voor een verschrikkelijke lentemode campagne van El Corte Inglés. Muzikale integriteit? Wie geeft daar nou een bal om -? Het gaat enkel om het blijven maken en verkopen van muziek, toch? Dat hebben ze in ieder geval gedaan. Kijk maar eens op YouTube om te zien hoeveel hits ze hebben gehad.

Delafé y las Flores Azules brengt een mix van sensuele triphop-achtige rap met een dromerig, elegant indie-pop kantje en zweemzoete teksten. Zonder echt emo te zijn, dragen deze mannen hun gebroken harten duidelijk zichtbaar voor jouw entertainment, terwijl ze je meenemen op een eenzame lentewandeling doorheen Barcelona. Romantisch zijn staat niet gelijk aan miserie volgens deze dandies van de Ramblas.

In 2010 brachten ze “Las Trompetas de la Muerte” uit. Dit album begint het “Hoy”, met elektronische drums die de afgeleide vrouwenstem, die zowel melacholisch als levendig is, begeleiden. Een ander nummer “Río por no llorar” is iets vreemds, met keyboards die echoën en afgewerkt met vrolijke raps. “Mejor” is nog zo een rap begeleid door keyboard. Dit is nou niet bepaald gangsta style. Dit is “barna style”. De teksten zijn zwemerig, maar passen perfect bij de muziek. “La Primavera” is vast je favoriete nummer van de plaat.

Spaanse popmuziek groeit nog steeds vanuit de roots van Elefant Records en Belle and Sebastian. De vraag is hoe lang dit zo nog doorgaat ? Ik weet niet wie zei dat pop niet sexy, seksueel, boos, dramatisch en schroeiend kon zijn. Toch is een live-optreden van Delafé leuk: je zukt mensen rond het podium zien staan waardoor je zeker geamuseerd wordt. Wie weet word je wel verleid door een flirterige indie-fan. Of hij je in zijn bed krijgt, is nog een andere vraag. Ik raad je aan om te gaan kijken voor de mannen in Motorhead T-Shirts. Het concert gaat door in Wah Wah. Meer informatie vind je hier:  http://www.wahwahclub.com/

SISTER RAY

Huur appartementen in Valencia om Delafé y las Flores Azules aan het werk te zien. Je leert er zeker iets nieuws mee ontdekken.

Contact met mij op 

Vertaald door: chica
Contact met mij op

In het Museo Valenciano de la Illustracion y la Modernidad (MuVIM) is tot 25 april de tentoonstelling Ilustraciones 1970-2010 te zien, met werken van de bekende illustrator Miguel Calatayud. De overzichtstentoonstelling bestaat uit 382 werken, die zijn ingedeeld in vier categorieën: strips, kinderboeken, bijdragen aan tijdschriften en pers.

De bedoeling van de tentoonstelling is aandacht vragen voor de geschiedenis van het geïllustreerde boek in Spanje gedurende de laatste 100 jaar. Het werk van Calatayud vormt niet alleen een deel van deze geschiedenis, maar was ook een belangrijk instrument tijdens de innovatieve kunstperiode van Spanje in het midden van de 20^e eeuw en bij de nieuwe vormgeving van strips en verhalenbundels.

Miguel Calatayud Cerdán werd in 1942 geboren in Aspe, Alicante. Hij begon met een opleiding tekenen aan de School voor toegepaste kunsten in Murcia, vervolgens studeerde hij Schilder- en graveerkunst aan de Academie San Carlos in Valencia. Zijn carrière als illustrator begon in de jaren ’70, toen hij ging werken voor het tijdschrift La Trinca voor de serie Peter Petrake y Los doce trabajos de Hércules. Kleur domineert Calatayud’s mooie, zeer stilistische tekeningen, evenals opwindende verhaallijnen, en het waren deze kwaliteiten waardoor hij al snel boven anderen uit begon te steken.

De zoektocht van Calatayud naar meer verfijning van zijn stijl leidde tot meer experimenteel werk, met elementen van Picasso en kubisme, waardoor hij in staat was zijn illustraties te ontwikkelen tot kunst op zich. Daarvan zegt hij zelf: “Ik heb alle verschillende kunstbewegingen in de wereld actief moeten bestuderen”.

Met zijn passie voor kinderverhalen creëerde Calatayud karakters vol humor en magie. Zijn boek M’alicias bestaat uit 12 korte verhalen over een charmant figuurtje, dat lijkt op een moderne versie van Lewis Carroll’s Alice: haar avonturen beginnen als ze zich verveelt en naar het scherm van de computer zit te staren. Het boek is zowel geliefd bij kinderen als bij volwassenen en werd nummer 1 in de top 100 van de Spaanse kinderliteratuur van de 20^e eeuw op het 6^e Symposium over Kinderliteratuur en Lectuur, georganiseerd door de stichting Germán Sánchez Ruipérez in 2000. Zijn talent om de verbeelding van kinderen te prikkelen heeft er ook toe geleid dat hij illustraties heeft gemaakt bij werken van García Lorca and Cervantes.

Het gedeelte waar aandacht wordt besteed aan de posters van Calatayud is ook interessant om te zien, vooral de poster die hij ontwierp voor het Jazz Festival in Madrid in 1991, die met een zeer minimalistische zwart-wit stijl erg kubistisch aandoet, vanwege het spel met perspectief, lijnen en vormen. Elke poster van Calatayud is een creatief en technisch meesterstuk op zichzelf.

Voor meer informatie: http://www.muvim.es/home.html

Nancy Guzman

Als je bijna een halve eeuw aan tekeningen en illustraties van Calatayud wilt bewonderen, ga dan naar deze expositie als je toevallig  appartementen in Valencia huurt , en geniet van deze prachtige stad.

Contact met mij op 

Vertaald door: Graspol
Contact met mij op

Sinds 1 maart is in het IVAM een bloemlezing uit het werk van de Spaanse beeldhouwer Baltasar Lobo te zien en zal nog doorgaan tot 1 mei. Het laat zijn volwassen, onmiskenbare eigen taal zien dat zijn werken kenmerkt. Vooral terug te zien in die van marmer en brons.

Het IVAM heeft speciale werken uitgekozen die een eerbetoon brengen aan de kunstenaar. Te zien is de perfectie van zijn modelleren, de pure lijnen die de kijker raken.

Baltasar Lobos werd in 1910 geboren in een bescheiden familie in Cerecinos, Zamora. Al vanaf zijn kindertijd bleek dat hij talent had voor kleien en tekenen. Op zijn twaalfde begon hij als assistent in het atelier van de beeldhouwer Ramón Nuñez in Valladolid. Op het zelfde moment dat hij begon, startte hij ook op de kunstacademie. In 1927 zette hij zijn studie voort aan de kunstacademie van Madrid, dankzij een beurs.

Onvermoeibaar werkte hij aan het perfectioneren van zijn werk en volgde hij de artistieke avantgardisten in Spanje, zoals Picasso, Dalí, Miró en Gargallo. Ondanks zijn toelegging op beeldhouwen, nam hij ook deel aan politieke zaken en de grote discussies van die tijd. Zijn militante en anarchistische houding deed hem aansluiten bij het Central National de Trabajadores waar hij veel ontwerpen maakte voor anarchistische publicaties in die tijd. Zoals veel kunstenaars in die tijd werkte hij samen met zijn vrouw Mercedes Comaposada voor de republikeinen ten tijde van de Burgeroorlog. Aan het eind van de oorlog werd hij verbannen naar Parijs.

In Parijs nam hij zijn intrek in de studio van beeldhouwer Henri Laurens van wie zijn invloed op de eenvoudige vormen en zijn smaak voor volume en rondingen terug te zien is in de tentoonstelling. De stijl die gebruikelijk was in het beeldhouwen ten tijde van het postkubisme. Gedurende de jaren veertig had hij een figuratieve periode, daarna werd zijn werk abstracter en de vormen schoner.

Zijn interesse in het vrouwenfiguur vertaalde zich in een ikonografie met zwemsters, moeders en nimfen. Twee werken zijn van bijzondere betekenis en weerspiegelen zijn niet aflatende sociale inzet. Het mannelijk naakt in nagedachtenis aan de Spanjaarden die gestorven zijn voor de vrijheid (Annecy, 1948) en Eerbetoon aan de dichter Leon Felipe (Zamora, 1983).

Tijdens het Franco-tijdperk kon zijn werk niet tentoongesteld worden in Spanje, waardoor hij internationale bekendheid kreeg en in zijn vaderland onbekend bleef. Pas in de jaren tachtig kon hij terug naar Spanje waar hij de Nationale kunstprijs won in 1984 en de kunstprijs van Castilla en Leon in 1985.

Voor meer informatie: http://www.ivam.es/exposiciones/2853-baltasar-lobo

Nancy Guzman

Als je naar Valencia gaat, vergeet dan zeker deze prachtige tentoonstelling van Baltasar Lobo niet. Er zijn niet alleen beeldhouwwerken te zien, maar ook dromen, betrokkenheid en deskundigheid van een groot Spanjaard die speelde met vormen en materialen. Droom zelf ook nog even rustig weg na deze tentoonstelling, huur appartementen in Valencia

Contact met mij op 

Vertaald door: g-trans
Contact met mij op

Tot 24 april is in de Sala Estudio General del Centre Cultural La Nau van de Universiteit van Valencia de fototentoonstelling “Fragmentos de un año” (Fragmenten van een jaar) te zien, georganiseerd door de Vereniging van Journalisten in Valencia en de Universiteit aldaar. Het evenement zet de reporters, die in 2010 de beste journalistieke foto’s maakten, in het zonnetje.

In totaal zijn er 106 foto’s te zien van 29 journalisten, die, op zoek naar de meest opzienbarende nieuwsberichten, hebben bijgedragen aan de geschiedenis van Valencia. De foto’s zijn ondergebracht in de categorieën economie, maatschappij, cultuur, politiek en sport en zijn voorzien van korte teksten om de context van het nieuws duidelijk te maken.

De stelling dat een beeld meer zegt dan honderd woorden wordt bewezen door deze expositie: de foto’s laten de invloed zien van sociale en economische ontwikkelingen, zoals kernafval, sportkampioenschappen en de economische recessie. Elk beeld illustreert de complexiteit van sociaal-politieke verbanden, bijvoorbeeld de verhouding tussen de regering en de Spaanse autonome regio’s.

Fotojournalistiek is altijd sterk gerelateerd geweest aan creatieve fotografie vanwege de manier waarop geprobeerd wordt de realiteit in beeld te brengen. De eerste journalistieke foto verscheen in de Amerikaanse krant Daily Graphic in 1880 en beeldmateriaal groeide daarna al snel uit tot een vitaal onderdeel van nieuwsberichten. Het afdrukken van foto’s in de krant werd mogelijk gemaakt door nieuwe, technische ontwikkelingen in het drukproces rond 1880, zonder deze mediavorm hadden we nooit kunnen beschikken over de legendarische opnamen van concentratiekampen in Nazi-Duitsland tijdens de Tweede Wereldoorlog. Of die van de oorlog in Vietnam. Tegenwoordig voorzien we ons geheugen van beelden die de grootste triomfen en de ergste momenten weergeven.

Technologische ontwikkelingen hebben bijgedragen aan de verbetering van de fotojournalistiek. Tot voor kort was de grafische reporter een zeer bekwaam vakspecialist, die camera en film perfect moest kunnen bedienen. De kleinste fout in belichting of sluitertijd kon het moment al verpesten en men moest beschikken over veel geduld en doorzettingsvermogen. Met de digitale camera’s en automatische kleuren van vandaag is het vastleggen van dat ene nieuwsmoment een stuk gemakkelijker geworden.

Hoewel fotojournalistiek zich vooral bezig houdt met het vastleggen van nieuws, waarbij informatievoorziening belangrijker is dan creativiteit, zijn er genoeg fotojournalisten die in de loop der jaren de artistieke status bereikt hebben. Hun werk verdedigt de vrijheid van meningsuiting.

Voor meer informatie: http://www.uv.es/cultura/c/docs/expfragmentsdunany11cast.htm

Nancy Guzman

“Fragmentos de un año” is een geweldige expositie over de weergave van de realiteit en de vrijheid van meningsuiting in de fotojournalistiek. Dus als je de meesterwerken van 2010 wilt zien, ga dan naar de Sala Estudio General del Centre Cultural La Nau en rust vervolgens welverdiend uit in appartementen in Valencia

Contact met mij op 

Vertaald door: Graspol
Contact met mij op

Tot 3 juni 2001 is er een voorstelling te zien in de Filmoteca van Valencia. Een cyclus van korte films en speelfilms geregisseerd door de Franse filmmaker Francois Truffant. De cyclus is samengesteld uit 23 films van 1960 tot 1983 en brengt een hommage aan een van de filmmakers van de Nouvelle Vague.

Francois Truffaut werd in 1932 in Parijs geboren en later geadopteerd door een architect en een secretaresse van de krant L’Ilustration. Al van jongsaf aan was hij een einzelgaenger die een groot deel van zijn tijd besteedde aan lezen, een hobby naast zijn passie voor film. Door de armoede na de oorlog moest hij simpele baantjes aannemen en hij zat zelfs een tijdje gevangen omdat hij iets gestolen had. Juist door zijn liefde voor de film kon hij nare dingen uit zijn jeugd overwinnen en richtte hij zich op het opzetten van een kleine filmclub. Hier kon hij af en toe van leven. Hij was kritisch, een rebel die deserteerde en daardoor in een militaire gevangenis terechtkwam.

Opgenomen door de filmcriticus Andre Bazin, begon hij op achttienjarige leeftijd te werken voor het tijdschrift Travail et Culture. Bazin liet hem zien hoe te redigeren, corrigeren en discussiëren. Drie jaar later, in 1953, schreef hij zijn eerste kritieken en het prestigieuze, in film gespecialiseerde, tijdschrift Cahier du Cinema. Met zijn energieke en gepassioneerde stijl bracht hij de liefde voor de film over op zijn lezers. In het jaar erop maakte hij zijn eerste korte film.

Aan het begin van 1954 schreef hij een artikel in Cahier du Cinema dat hem beroemd maakte: Een duidelijke nieuwe trend in de Franse film. Hij introduceerde hiermee een discussie onder nieuwe regisseurs en die van de oude garde en opende de deuren naar de theorieën van de Nouvelle Vague.

Hij had een kritische kijk op de conservatieve filmwereld en die zorgde ervoor dat er een nieuwe verhaalstructuur ontstond in de Franse film in de jaren vijftig. Vanaf dat moment was hij een vernieuwende, verlichtende cineast met ambitie die concepten toevoegde aan het raamwerk van zijn films.

In zijn eerste lange film De 400 vuistslagen uit 1959 gebruikte Truffaut een deel uit zijn eigen jeugd en vormde dat om tot de eertse Nouvelle Vague speelfilm. Literatuur was een terugkerend onderwerp in zijn films met eerbetonen aan Ray Bradbury in Fahrenheit 451, aan Victor Hugo in Het intieme dagboek van Adele H en voor het omvormen van literatuur naar film.

De roem van Francois Truffaut begon in 1977 aan de andere kant van de oceaan toen Steven Spielberg hem inhuurde voor zijn science fiction-film Meetings in the third phase. Truffaut overleed te vroeg in 1984, aan een hersentumor.

Voor meer informatie: http://ivac.gva.es/la-filmoteca/programacion/ciclos/ciclo_850/franois-truffaut-el-deseo-del-cine

Nancy Guzman

Als je de grootste regisseur uit de Franse filmgeschiedenis beter wilt leren kennen, huur dan appartementen in Valencia want deze filmcyclus van Truffaut mag je niet missen.

Contact met mij op 

Vertaald door: g-trans
Contact met mij op

Nacho vegas werd in de jaren zeventig in Gijón geboren en is dé indie singer/songwriter van Spanje. Vegas is een van die artiesten die zeggen wat ze denken, van de meest intieme zaken tot het politiek incorrecte.



Juist daarom is Vegas voor velen de Will Oldham van Spanje, een singer/songwriter als in een film, altijd vergezeld door de donkere schaduw van obsessie en emotie. Zo is Vegas ten voeten uit, altijd direct en eerlijk, zijn muziek is zijn eigen therapie waarin hij het goede em het slechte onderzoekt. Het is duidelijk dat Vegas zelf zangers als Bob Dylan, Townes van Zandt en Tom Waits tot zijn grote voorbeelden rekent.

Zijn eerste stappen in de muziekwereld zette hij als bandlid van Eliminator Jr. in de beginjaren negentig. Maar aan het eind van de jaren negentig verliet Vegas de groep om zich op zijn solo carrière te storten. Sindsdien heeft hij vijf albums uitgebracht, de eerste was Actos inexplicables in 2001 en de laatste La zona sucia, die afgelopen maand is uitgekomen.

In 2007 bundelde Vegas zijn krachten met de muse van de mainstream Christina Rosenvinge. Samen brachten ze het mini-album Verano fatal uit dat de deuren opende naar een enorm publiek. Een samenwerking die de aandacht trok van de roddelpers die schreven dat Vegas en Rosenvinge meer met elkaar deelden dan de liefde voor muziek.

Op 31 maart komt hij naar Valencia om zijn nieuwe album te presenteren. In de Mirror om precies te zijn. Meer informatie vind je hier:

http://www.songkick.com/concerts/7458241-nacho-vegas-at-sala-mirror

Heloise Battista

Voor alle fans van Nacho Vegas is dit een niet te missen evenement. Als je de dichtkunst van deze fantastische zanger live wilt horen huur dan appartementen in Valencia

Contact met mij op 

Vertaald door: g-trans
Contact met mij op

De fototentoonstelling van Bernie Dechant in het Instituto Valenciano de Arte Moderno, georganiseerd door Andy Patrick, is geopend tot 20 maart. De expositie verkent de contrasten en esthetische overeenkomsten tussen mensen, dingen en architectuur, aan de hand van de reizen van Dechant door Brazilië, Marokko, China, Japan en de Verenigde Staten.

Bernie Dechant werd geboren in Wisconsin in 1972. Hij studeerde Fijne Kunsten en Grafisch Ontwerp aan de Universiteit van Wisconsin in Madison en wijdde zich vervolgens aan dilm en fotografie. Samen met anderen richtte hij het bedrijf “Adjacency” op, bekend als ontwerper van webpagina’s, en werd artistiek directeur van het project Adobe.com en van de eerste Apple online winkel.

Hij betrad de wereld van de fotografie in 2000. Terugkerende thema’s zijn steden en hun elementen, zoals schoonheid, eenzaamheid en geweld, die een lyrisch realisme leggen in zijn geprinte werk.

In “Brazilië en verder” neemt Dechant ons mee naar de vergelijkbare esthetiek van steden, waar architectuur en  complexe sociale esthetiek verrijzen. Met veel gevoel voor verbeeldingskracht creëert hij een plaatje dat ons instaat stelt beter te kijken en ons te verbinden met het uitzicht.

In de filmcompositie van zijn foto’s speelt het felle licht met schaduwen en contrast, waardoor het ritme van de steden en hun architectonische textuur wordt weergegeven.

Zijn foto’s van de sloppenwijken (favelas) in Rio de Janeiro is erg interessant, de kleur en visuele textuur doen denken aan avant-garde schilderwerk. Een vergelijkbaar effect is zichtbaar op een foto van een gebouw in Brasilia, waar textuur en visuele effect veel weg hebben van de lijnen en rasters van Piet Mondriaan. Herinneringen aan Salvador Dalí en René Magritte ontstaan bij het zien van een bijna surrealistische foto van een groot gebouw in Brasilia, dat lijkt op een omgekeerde vliegende schotel met een man ernaast.

Zijn composities leggen de grootheid van de mens vast en zijn onbegrensde vermogen om tegenslag te overwinnen, door te dromen en de toekomst te idealiseren, waardoor de grootsheid van de futuristische belofte weerspiegeld wordt. Een belofte als in Brazilië in 1956, toen de architecten Lucio Costa en Oscar Niemeyer een moderne stad in de jungle bouwden, die in 1987 door UNESCO verklaard werd als cultureel erfgoed van de mensheid, waarmee Brasilia de enige stad in de wereld is die werd gebouwd in de 20^e eeuw.

Het kleurrijke, moderne en kosmopolitische Tokyo moet elk jaar vechten om de krappe ruimte die beschikbaar is om de populatie te herbergen. Net als het oude China, overbevolkt en vervuild, dat dezelfde cultuur van modernisme deelt. Of gewoon het exotische Marokko, waar het licht de fotograaf uitnodigt om de straat en de mensen vast te leggen.

De grote artistieke kwaliteit van zijn foto’s en de lichttechnieken die hij gebruikt om de inhoud en de constructie van de gebouwen te dramatiseren hebben geleid tot exposities in het Museum Oscar Niemeyer in Curitiba, Brazilië en in Brussel.

Voor meer informatie: http://www.ivam.es/exposiciones/2854-brasil-beyond-fotografas-de-bernie-dechant

Nancy Guzman

Het is een groot voorrecht om het fotografische werk van Bernie Dechant te kennen, niet alleen omdat het een belangrijke hedendaagse fotograaf is, maar ook omdat het een goed voorbeeld is van andere realiteiten. Onze realiteit is aangenaam in appartementen in Valencia

Contact met mij op 

Vertaald door: Graspol
Contact met mij op

Tot 30 januari 2011 kun je het werk van Eugene de Salignac, de Amerikaanse fotograaf uit de vroege 20ste eeuw, gaan bekijken in het MuVIM. Salignac legde de stedelijke ontwikkeling van toen vast in New York, met speciale aandacht voor Manhattan waar de stedelijke revolutie duidelijk was met de hoge wolkenkrabbers die het kenmerk zouden worden voor de meest cosmopolitische stad ter wereld.

Eugene de Salignac, die geboren werd in 1861, begon zeer toevallig met fotografie. Hij werkte in de tunnel- en bruggenbouw in New York en dat bgracht hem ertoe de groei van de stad op camera vast te leggen. In die tijd begon de instroom van Europese immigranten in New York, en vanaf 1906 tot 1934 ging hij de deur niet meer uit zonder fototoestel. Hij nam meer dan 20.000 foto’s van de stad en je ziet duidelijk de evolutie in het oog voor detail; hijn wou dan ook bekend worden in de wereld van de fotografie.

Wat begon als routinewerk voor een ingenieur zou eindigen als hedendaagse kunst. Toch wel, want Salignacs foto’s hebben een revolutionaire charme en diepte, dat aanzet om terug te keren naar de evolutie van de ontwikkeling van de megalopolis, gebouwd door de arme Europese immigranten. Bovendien zijn zijn fotografische compositie en het gebruik van licht fenomenaal.

Zijn foto’s op de Manhattan bridge en Queensboro bridge, het stadhuis, de metrotunnels, de tramlijnen en ferries waren gewoon een excuus om de essentie van de stad in beeld te brengen: de mensen. Zijn foto van 7 oktober 1914 is indrukwekkend: je ziet enkele schilders de kabels van de Brooklyn Bridge, die toen nog in constructie was. De foto werd gebruikt voor een rapport over de voortgang van het project. In de foto zien we de schilders tussen een weefgetouw van kabels in gewone kleren en zonder wat dan ook om hen te beschermen van een val. De arbeiders zijn bijna surrealistisch verspreid over de kabels; het lijkt wel een spinnenweb. De foto is fantastisch en stemt tot nadenken over de enorme menselijke moeite achter dit monumentale werk.

Dit fotografische genie bleef echter onbekend tot de fotograaf Michael Lorenzini hem ontdekte in de stedelijke archieven van New York. Zijn taak om te chterhalen wie de fotograaf was, was niet gemakkelijk: hij moest de archieven van de sociale zekerheid en geboorteaktes doorzoeken voor hij de man vond die de groei van de stad had vastgelegd. Dat was de ontdekking van de grote onbekende, Eugene de Salignac.

Salignac stierf op 4 november 1943, op dezelfde dag als de tentoonstelling van het fotografische werk van Tieglitz, Weston en Abbott werd aangekondigd en de fotografie voor het eerst als kunst werd erkend in het Museum van Hedendaagse Kunst in New York.

Nancy Guzman

Huur appartementen in Valencia als je het werk van de man die enkel dag de groei van New York vastlegde wil leren kennen in het MuVIM. Jammer dat hij niet wist dat hij 40 jaar na zijn dood als genie beschouwd zou worden.

Contact met mij op 

Vertaald door: chica
Contact met mij op

Indie is momenteel hot en veel artiesten zijn populair bij zowel critici als het publiek. Een van hen is Michael Paul Hinson, geboren in 1981 in Tennessee en bekend vanwege zijn aparte Amerikaanse indiestijl.

De zanger en gitarist brak door in 2004 toen hij 23 was met zijn eerste album Micah P. Hinson and the Gospel of Progress. Het werd ontvangen als beste album van het jaar en voerde de hitlijsten aan. Vanaf dat moment groeide Hinsons carrière langzaam maar zeker.

Geboren in een familie met diepe religieuze overtuigingen, heeft zijn muziek invloeden vanuit dit thema. Vandaar ook het woord gospel in de titel van zijn debuutalbum. Zijn jeugd was niet altijd makkelijk en hij bracht veel tijd door op zijn skateboard en met zijn vriendin, een model, die hij ooit eens Black Widow noemde. Samen probeerden ze drugs zoals valium en in de lente van 2000 heeft hij een tijdje vast gezeten voor het vervalsen van recepten. In die donkere periode van zijn leven heeft hij zijn auto verloren, zijn huis,m geld, instrumenten, opnameapparatuur en met name zijn hele familie.

Toen hij uit de gevangenis kwam en uit zijn huis werd gezet, trok hij zichzelf uit de goot. Dankzij instrumenten die hem geleend werden door vrienden en een baan in sales kon hij in een motel leven en maakte hij dertig nummers die uiteindelijk onderdeel zouden worden van zijn eerste album. Nu is hij ver weg van de drugswereld waar hij ooit deel van uitmaakte en schrijft hij nog steeds nummers.

Meer informatie: http://www.wahwahclub.com/

Wah Wah: Calle de Ramón Campoamor, 52, 46022 Valencia, Spanje

MiLK

Op 12 december geeft hij een concert in Wah Wah in Valencia. Huur appartementen in Valencia en woon deze show bij van een van Amerika’s belangrijkste artiesten in de Amerikaanse noveau-rock scene.


Contact met mij op 

Vertaald door: g-trans
Contact met mij op